درباره "باب دیلن "

شايد باب دیلن برای بيشتر مردم دنيا شناخته شده است و تنها می توان آن را کمی بیشتر در ذهن ها مرور کرد.

اولين فرزند آبراهام زيمرمان و بئاتريس زيمرمان نوزادي ریزه كه تقريباً پنج كيلو وزن داشت و سري به تناسب بزرگتر. رابرت آلن زيمرمان در ۲۴ مي۱۹۴۱ در ايالت مينه سوتا به دنيا آمد. در ۱۰ سالگي شروع به نواختن
گيتار كرد. گيتاري كه در خانه ای كه پدرش خريده بود پيدا كرده بود. هيچ وقت از پدر و مادرش راضي نبود، از شش سال سازدهني و پيانو را آغاز كرد. در ۱۸ سالگي يعني در جون ۱۹۵۹ بعد از اتمام دبيرستان در فارگو به عنوان پيشخدمت شروع به كار كرد. در آنجا با بابي وي آشنا شد. خواننده اي كه گروهي محلي به نام دِشادوز را رهبري ميكرد. او به دنبال يك نوازنده پيانو بود براي ترانه اي به نام سوزي بيبي. رابرت جوان براي او در چند اجرا
پيانو زد.

بعد از آن باب به مينه سوتا برگشت و به دانشگاه مينه سوتا رفت اما سر كلاسها حاضر نميشد و بعد از شش ماه درس را رها كرد. به گفته خودش: شبها تا صبح ساز ميزديم و ميخونديم... صبحها هم ميخوابيديم و وقتي براي درس خواندن نداشتيم...
باب آن زمان خود را معرفي مي كرد احتمالاً از روي نام عمويش برداشته بود و... بعدها نامش را به bob Dylan تغيير داد. ميگويند به خاطر Dylan Thomas شاعر اين نام را برگزيده. از تغيير نامش هيچ توضيح درستي وجود ندارد. به گفته خودش: «چرا اين اسم خاص رو انتخاب كردم واقعاً نميتونم بگم! و اين چيزها كه در موردش ميخوانم واقعاً اتفاق نيفتاده؛ اين نام فقط يك روز به ذهنم رسيد و انتخابش كردم...»

باب از دوران كودكي خود خوشش نمي آيد و دوست ندارد درباره آن زمان حرف
بزند. خودش ميگويد: «من هيچ وقت يادم نمياد كه يک بچه بودم؛ فكر ميكنم يه نفر ديگه بوده كه بچه بوده!!!»
از دوران كودكي علاقه شديدي به موسيقي داشته. خوانندگاني چون هنك ويليامز – جيمي روجوز، الويس و به خصوص وودي گاتوي.
او به آهنگهاي خوانندگان فولكلور گوش میکرد و علاقه زیادی به آنها داشت، به خصوص وودي گاتري.
وودي گاتري در ۱۴ جولاي ۱۹۱۲ در ايالت اُكلاهاما متولد شده. خواننده، شاعر و آهنگسازي كه او را پدر موسيقي اعتراض مي دانند. او تبديل به يك بت براي باب ديلن شد. سال ۱۹۶۰ ديلن متوجه شد كه گاتري ۴۸ ساله در حال مردن به خاطر حمله بيماري ارثي اش است. به بيمارستان گري استون در نيوجرسي تلفن زد و خواست كه با وودي صحبت كند. اما به او گفتند كه آقاي گاتري تلفن جواب نمي دهد ولي دوست دارد كه عيادت كننده داشته باشد. او با يك چمدان و يك گيتار و ۱۰ دلار به سمت نيوجرسي رفت براي ديدن وودي. هنگامي كه به نيويورك رسيد، به محله گرينويچ ويلج رفت؛ محلهاي در جنوب منهتن كه در آن زمان پاتوق هنرمندان بود. در آنجا به كافه وآ رفت و با هنرمنداني چون ديويد ون رونك و رامبلينگ جك اليوت آشنا شد. در آن شب در كافه وآ ترانه هاي وودي را نواخت. هنگامي كه وودي را ديد ترانه song to woody را برايش زد؛ اولين ترانه ساخته ديلن كه اجراي عمومي شد. وودي گاتري سرانجام در سوم اكتبر ۱۹۶۷ درگذشت.
اولين آلبوم ديلن اوايل سال ۱۹۶۱ توسط كولومبيا ريكوردز با عنوان bob Dylan منتشر شد. در اين آلبوم تنها دو ترانه از ۱۳ ترانه ساخته باب ديلن بود. مَچ ميلر رئيس كمپاني كولومبيا ريكوردز در مورد اين آلبوم ميگويد: آلبوم اول ديلن خوب فروش نكرد...

در همان سال ديلن با دختري به نام سوزی آشنا شد. او در ۲۰ نوامبر ۱۹۴۳ در نيويورك متولد شد. سوزی كه يك خانواده امريكايي- ايتاليايي داشت، به همراه مادر و خواهرش در امريكا زندگي ميكرد. او ديلن را در آلبوم the
freewheelin’ bob Dylan ياري كرد. اما سوزي در جون ۱۹۶۲ به همراه مادرش براي تحصيل به ايتاليا رفت و با رفتنش تأثير عميقي روي ديلن گذاشت. حاصلاين ترانه هاي زيبايي چون Don’t think twice its allright وballad in pain D بود. گهگاه می توان تصوير سوزی را روي جلد آلبوم the freewheelin’ bob Dylan در كنار باب ديلن ديد.

تابستان ۱۹۶۳ هنگامي كه ديلن از سوزی جدا شده بود با خواننده اي به نام جون بائز آشنا شد.
جون بائز در ۹ ژانويه ۱۹۴۱ در يك خانواده مكزيكي- اسكاتلندي به دنيا آمد. او كه تنها دو ماه از باب بزرگتر بود، هنگامي كه ديلن به گرينويچ رسيد،
يك ستاره در موسيقي فولك بود. او به ديلن و ترانه هايش علاقه مند بود. در جولاي آن سال آنها در فستيوال نيوپورت فولك با هم اجرا داشتند. بعد آن سال جون بائز ديلن را با خود به تور برد و او را مهمان خيلي مخصوص معرفي كرد. در آن سال به ديلن و بائز لقب «شاه و ملكه فولك» را دادند... ديلن در مورد جون بائز ميگويد: «او يك گيتاريست فوق العاده است. هنگامي كه او را در تلويزيون ميديدم احساس ميكردم كه به يك خواننده همراه خودش احتياج دارد و از زاويه اي ديگر روي من تأثير گذاشت.» هنگامي كه بائز در تور انگليس ديلن در ۱۹۶۵ به او ملحق شد (مستند don’t look back) او در آنجا كمتر شناخته شده بود. از ديلن انتظار داشت كه او را در برنامه هايش معرفي كند. اما او چنين قصدي نداشت و در سفرش به او اعتنا نميكرد. هنگامي كه از بائز درخواست شد كه به خانه برگردد، او شكست. بعد از آن هنگامي كه ديلن در اثر مسموميت غذايي بستري شده بود، بائز تصميم گرفت به ديدن او برود.
آنها تا ۱۰ سال ديگر با هم نخواندند تا اواسط دهه ۷۰ در تور رولينگ تاندر. بائز در سال ۱۹۶۹ آلبومي به نام any day now را منتشر كرد؛ آلبومي از ترانه هاي ديلن. در ۱۹۷۵ درباره او ترانهاي به نام diamond & rust را سرود.
در مارچ ۱۹۶۵ ديلن با اولين گروه الكتريك خود آلبوم پنجمش را ضبط كرد.
آلبوم bringing it all back home. او به همراه مايك بلوم فيلد گيتاريست؛ ساملي درامر؛ الكوپر اورگان؛ بري گلدبري پيانو؛ در نيپورت فستيوال در سال ۱۹۶۵ ظاهر شد. او هنگامي كه گيتار الكتريك به دست گرفت، با فريادها و هو كردنهاي طرفدارانش و همينطور طرفداران موسيقي فولك مواجه شد. پت سيگر هنگام اجراي ديلن به خاطر اجراي راكاند رول او در جشنواره موسيقي فولك و استفاده از گيتار الكتريك ناراحت شد و تصميم داشت كه با تبرش كابلها را قطع كند. او ميگفت: «صداي ديلن را نميشنوم.»... ديلن بعد از اجراي فقط سه ترانه از سن پايين آمد. ولي بعد از چند دقيقه دوباره روي سن رفت؛ اين بار تنها و با گيتار آكوستيك خود. اجراي خشم انگيز او باعث واكنش منفي از طرف تشكيلات موسيقي فولك شد. چهار روز بعد از حضور جنجال آميزش در فستيوال نيوپورت او دوباره به استوديو در نيويورك برگشت و ترانه پزتيولي براي خيابان را ضبط كرد كه پر بود از ايجاد جنون سوءظن وكينه جويي. «من دليلش رو ميدونم/ كه تو پشت من حرف ميزني/ يكي رو لاي جمعيت داشتم/ كه كنار تو بود»..؟..
سال ۱۹۶۶ در كنسرت او در رويال آلبرت هال يكي از طرفدارانش به خاطر عصبانيت از موسيقي الكتريك ديلن از لابه لاي جمعيت فرياد زد: يهودا. و ديلن در جوابش گفت: من تو را قبول ندارم... تو يك دروغگويي...

باب ديلن به خاطر خيانت به موسيقي فولك و ورود به دنياي راكاند رول و موسيقي راك بسياري از طرفدارانش را از دست داد. اما طولي نكشيد كه دوباره آنها را به دست آورد...

بعد از تور او در اروپا او به نيويورك برگشت. مدير برنامه ريزي او كنسرتي بزرگ در تابستان و پاييز براي او برنامه ريزي كرده بود. اما در ۲۹ جولاي ۱۹۶۶ هنگامي كه او در حال راندن موتورسيكلتش بود ترمزهايش قفل كرد و او
به زمين خورد. خبر دقيقي از مقدار جراحت منتشر نشد. هيچ كس آمبولانس خبر نكرد. هيچ گزارشي هم توسط پليس از تصادف وجود ندارد. وسعت جراحت هيچ وقت كاملاً اعلام نشد. ولي تأييد شد كه گردنش شكسته شده بود. او بعد از تصادف شروع به نوشتن و ضبط كردن ترانه هايش كرد. اما تا هشت سال كنسرت نگذاشت.
به هر حال از او آثار بسیاری وجود دارد که هر کدام به تنهایی کلاس درسی برای هر هنر آموز موسيقي است. در مورد آثار او می توان گفت که طي ۴۶ سالي تجربه در موسيقي او تا كنون بيش از ۴۵ آلبوم از ثمرهای تلاش بی وقفه او بوده، با هنرمندان مختلفي همكاري كرد و كنسرتهاي مختلفي اجرا كرد او همچنين چندين جايزه گرمي را به خود اختصاص داد..

نمي توان يك سبك را براي باب ديلن انتخاب كرد. او اوايل دهه ۶۰ در موسيقي فولك بود كه به يك رهبر براي جوانان آن زمان تبديل شده بود. و با زباني تلخ و رك به انتقاد و اعتراض مي پرداخت. ترانه هاي ضد جنگ و حمايت از حقوق بشر او حرف همه مردمان آن زمان بود كه ديلن آنها را فرياد مي زد:
masters of war، blowin' in the wind، hard rain gonna fall، و....
او بعد از چند سال با انتشار آلبوم روي ديگر باب ديلن فرم اشعارش را به سبك عاشقانه تغيير داد. در سال ۱۹۶۵ از گيتار الكتريك در آهنگهايش استفاده كرد كه موجب خشم طرفدارانش شد. و شجاعانه سد بين سبكها را از بين برد. و آلبومهاي blonde on blonde و highway ۶۱ revisited را با استفاده
از گيتار الكتريك ضبط كرد. او بعد از تصادفش در اواخر دهه ۶۰ آلبومي با نام john wesley harding را منتشر كرد كه در آن از گيتار الكتريك استفاده نكرد و متن اشعارش را از كتابهاي مذهبي گرفته بود. منتقدان تغيير فرم
اشعار ديلن را تأثيري از تصادفش مي دانند. او در دهه ۷۰ نيز آلبومهاي slow train coming و saved را كه اشعاري مذهبي دارند منتشر كرد.
آخرين آلبوم او سال گذشته با نام دوران مدرن منتشر شد كه توانست جايزه گرمي بهترين اثر فولك آمريكايي را دريافت كند.
او تاكنون جوايز متعددي از گرمي و گلدن گلاب تا اُسكار را دريافت كرده است. در سال ۱۹۹۹ جزو ۱۰۰ چهره تأثيرگذار از نظر مجله تايمز در قرن بيستم شد. و در سال ۲۰۰۴در ليست بهترين هنرمندان كل تاريخ در مجله رولينگاستون رتبه دوم را به دست آورد. او همچنين بارها نامزد دريافت جايزه نوبل شد.
ترانه هاي او را خوانندگان بسياري چون جيمز هندريكس، جاني كش، جان بائز، جان لنون، استيوي واندر، اريك كلاپتون و وايت استرايپ و... اجرا کرده اند.
باب در سال ۱۹۷۲ با ساخت موسيقي متن براي فيلم pat garret and billy the kid ساخته سام پكينپا و اجراي نقش كوچكي در آن وارد سينما شد كه ترانه معروف knockin' on heaven's door براي اين فيلم ساخته شد. خوانندگان بسياري از جمله اجرای مشهور آن توسط گروه هوی متال گانز اند روزس از آن جمله اند.
او در سال ۱۹۷۷ فيلم renaldo & clara را كارگرداني كرد. در باره ي او چندين فيلم و مستند ساخته شده است. مستند don't look back ساخته ي D.A Pennebaker كه در باره تور انگليس او در سال ۱۹۶۵ است كه جان بائز و دونوان در آن حضور دارند.
مستند eat the document كه ديلن و پنبكر آن را ساخته در باره تور اروپايي ديگري از ديلن است. مستند no direction home توسط مارتين را اسكورسيزي در سال ۲۰۰۵ از زندگي ديلن و شرح اتفاقات توسط باب ديلن و كساني ديگر چون:
آلن جيمزبرگ، دپو وان رونك، جان بائز و...از تولد او تا سال ۱۹۶۶ در دو قسمت ساخته شده است.
اخيرا فيلم I'm not there به كارگرداني تاد هينز كه يك بيوگرافي از ديلن است ساخته شده كه در اين فيلم شش بازيگر در نقش ديلن در دوره هاي مختلف زندگي اش بازي ميكنند و جالبتر از همه اين است كه يكي از اين شش بازيگر خانم كيت بلانشت است كه او حدود سالهاي ۶۵-۶۶ از زندگي ديلن را بازي مي كند.

کتاب "گاه شمار" که نوشته شخص دیلن است نیز بسیار سرو صدا کرده است. اين كتاب را" باب ديلان"درباره زندگي خودش نوشته است. نسخه صوتي اين كتاب چندی پیش توسط موسسه صوتي "سيمون و شاستر" وارد بازار شد. اين نسخه صوتي كه شش ساعت زمان دارد در چهار كاست يا پنج سي دي عرضه شده است. گفتني است اين كتاب و نسخه صوتي آن بخش اول مجموعه خاطرات شخص" باب ديلن" خواننده و آهنگساز است. جلد اول اين كتاب روايت اول شخص است و به دوره هاي مهم و برجسته زندگي و كار "باب ديلن "مي پردازد. "كريس لينج" نماينده اجرايي و ناشر موسسه صوتي" سيمون و شاستر" طي توضيحاتي در مورد انتخاب "شون پن" براي اين كار گفته بود وقتي براي اجراي روايي كتاب" باب ديلن" به بازيگران مختلف فكركرديم, نخستين نامي كه در ليستمان وارد شد" شون پن" بود و مطمئن بوديم كه او بهترين كسي است كه مي تواند اين كار را انجام دهد. گفتني است اين نخستين كتابي است كه" شون پن "آن را روايت مي كند.
امسال بنياد پوليتزر تصميم گرفت كه در كنار اعطاي جايزه پوليتزر موسيقي به ديويد لانگ، سهم مهم باب ديلن ستاره 66 ساله موسيقي را هم از قلم نيندازد، از اين رو جايزه ويژه خود را به اين خواننده و آهنگساز آمريكايي
اهدا كرد كه موسيقي پاپ با او شناخته مي شود. ديلن از زماني كه آوازهاي اعتراضي خودش را مي نوشت تا زماني كه به عنوان يك خواننده پاپ بر سر زبان ها افتاد هرگز مشي انتقادي خود را نسبت به شرايط سياسي و اجتماعي آمريكا پنهان نكرده است. آهنگ هاي او از قبيل "وزيدن در باد"، "مثل يك رولينگ استون" و "آقاي تامبورين" تا امروز همچنان بر سر زبان بوده و يك لحظه از يادها نرفته است.

منبع:
http://www.honarmandonline.ir/news.php?newsID=242